ولې سمارټ واردات دي؟
حتی د سیاحت تولیدات او خدمات واردات دي.
کله چې تاسو د هیواد څخه بهر سفر کوئ، نو تاسو هغه هغه مصرفونه وارد کړئ چې تاسو یې په سفر کې اخیستی.
واردات او د سوداګرۍ خساره
که چیرې یو هیواد له صادراتو زیات واردات وارد کړي دا د سوداګرۍ خساره پرمخ ځي. که دا د صادراتو په پرتله کمه وارده کړي، دا د سوداګرۍ اضافه رامینځته کوي. کله چې یو هیواد تجارتي خساره ولري، نو باید د نورو وارداتو لپاره د نورو هیوادونو پور واخلئ. دا د یوې کورنۍ په څیر دی چې یوازې پیل کوي. دا جوړه باید د موټر، کور او فرنیچر لپاره پیسې ورکړي. د دوی عاید دومره اړین نه دی چې اړین لګښتونه پوښ کړي چې د ژوند معیارونه یې ښه کړي.
مګر، د ځوان ځوانو په څیر، یو هیواد باید د خپلو سوداګریزو خسارو د تمویل لپاره پور پور ته ادامه ورکړي. په ځینو وختونو کې، یو باثباته اقتصاد باید خالص صادرونکي شي. په دې وخت کې، د سوداګرۍ اضافه د خساره په پرتله روغتیایی ده.
ولې؟ لومړی، د صادراتو اقتصادي وده وده کوي، لکه څنګه چې د ناخالصه کورني محصول لخوا اندازه شوې. دوی دندې پیدا کوي او معاشونه زیاتوي.
په ډيموکراسۍ کې، اوسيدونکي به د خپلو مشرانو رهبرانو ته رايه ورکړي. په هغو هیوادونو کې چې ټاکل شوي مشر پرته وي، دا پدې مانا ده چې د انقلاب لږ امکانات شتون لري.
دوهم، واردات په نورو هیوادونو کې سیاسي او اقتصادي قدرت پورې تړلی هېواد جوړوي. دا په ځانګړې توګه ریښتیا ده که دا د خوړو، تیل ، او صنعتي توکي لکه توکي وارد کړي.
دا خطرناک دی که چیرې دا په خپل بهرني ځواک تکیه وکړي ترڅو خپل نفوس تغذیه کړي او فابریکې یې ضایع کړي. کله چې اوپیک خپل تیل تیلو صادر کړ نو متحده ایاالتو یو خنډ وګرځاوه.
دریم، هغه هیوادونو چې د وارداتو لوړه کچه لري باید د بهرنیو پیسو ذخیره زیاته کړي. دا د وارداتو لپاره پیسې ورکوي. دا کولی شي د کورنیو پیسو ارزښت، انفلاسیون ، او د سود نرخونه اغیزمن کړي.
څلورم، کورني شرکتونه باید د وارداتو سره رقابت وکړي. کوچني تجارتونه چې سیالې نشي کولی ناکام شي. څرنګه چې دوی د ټولو نوو کارونو 70 سلنه جوړوي، نو دا به د کار موندنې اغیزه وکړي.
پنځه، صادرات کورني شرکتونو سره مرسته کوي چې رقابتي ګټه ترلاسه کړي . د صادراتو له لارې، دوی د نړۍ په کچه غوښتنه شوي توکو او خدماتو مختلف تولیدات زده کوي.
څلور لارې د صادراتو زیاتوالی
هیوادونه د سوداګریزو خوندیتوب د زیاتولو له الرې صادرات زیاتوي. دا یو ځل بیا د دوی شرکتونه د نړیوالو سيالۍ څخه تاوان کوي. دوی د وارداتو تعرفې (مالیات) لوړوي او دوی ډیر ګران جوړوي. د دې تګلارې ستونزه دا ده چې نور هېوادونه به ژر تر ژره انتقاليږي. د اوږدې مودې راهیسې سوداګریز جنګ نړیوال تجارت ته زیان رسوي. په واقعیت کې، دا د سترې ډیپلوما لامل و .
د پایلې په توګه، حکومتونه د دې امکان لري چې د دوی صنعتونو ته سبسایډي چمتو کړي.
سبسایډي د سوداګرۍ لګښتونه کموي نو دوی کولی شي نرخونه راټیټ کړي. دا ستراتیژي د انتقالي پیښو کم خطر لري. که نور هیوادونه شکایت وکړي، حکومت کولی شي چې سبسایډي لنډمهاله وي. د بیلګې په توګه، هند ادعا کوي چې سبسایډي د هغې بېوزلو ته اجازه ورکوي چې اساسات لکه سونګ او خواړه وپلوري. ځینې پیل شوي بازارونه نوي صنعتونه ساتي. دوی دوی ته دا فرصت ورکوي چې په پرمختللي بازارونو کې د ټکنالوجۍ سره مخ شي.
دریمه لاره چې صادرات وده کوي د سوداګریزو تړونونو له لارې دي. کله چې د ساتنې لپاره د هرچا لپاره تجارت کم شوی، هیوادونه د تعرفو په کمولو کې پوهیږي. د نړۍ سوداګریز سازمان تقریبا د نړیوالو سوداګریزو هوکړه لیک په اړه خبرې اترې کې بریالي شوي. مګر اروپایي اتحادیه او متحده ایاالتو خپل کرهنیز سبسایډي پای ته ورسوله. د پایلې په توګه، هیوادونه په دوه اړخیزو او سیمه ایزو موافقتنامې تکیه کوي.
ډیری هیوادونه د پیسو ارزښت کمولو له الرې صادرات زیاتوي. دا د سبسایډي په توګه ورته اغیز لري. دا د توکو بیه ټیټوي. مرکزي بانکونه د سود نرخ کموي یا نورې پیسې چاپوي . دوی د خپل ارزښت لوړولو لپاره بهرنۍ پیسې هم اخلي. د چین او جاپان په څیر هیوادونه د دې پیسو په ګټلو کې غوره دي.
متحده ایاالت کولی شي هر هغه څه تولید کړي چې اړتیا یې لري، مګر د راټیټیدونکي مارکیټونه کولی شي د لږو لپاره د مصرف کونکي توکي جوړ کړي. په چین، هند او نورو پرمختللو هیوادونو کې د ژوند لګښت لږ دی. دوی کولی شي خپل کارګران کم کړي، د مقایسې ګټې رامینځ ته کړي .
متحده ایاالت د آزاد بازار اقتصاد دی چې د پانګیزیزم پر بنسټ والړ دی. د ټیټ لګښتونو واردات د امریکا دندې مصرفوي. د متحده ایاالتو شرکتونه نشي کولی د ژوند معاشونه ورکړي او په قیمت باندې رقابت وکړي.